การพัฒนาทักษะการออกแบบและเขียนแบบบ้านพักอาศัยชั้นเดียว พื้นที่ไม่เกิน 150 ตารางเมตร โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐาน สำหรับนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ชั้นปีที่ 2 แผนกวิชาสถาปัตยกรรม

การวิจัยในชั้นเรียนครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบทักษะการออกแบบและเขียนแบบบ้านพักอาศัยชั้นเดียวของนักเรียนก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐาน และ 2) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อรูปแบบการเรียนรู้ดังกล่าว กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ชั้นปีที่ 2 แผนกวิชาสถาปัตยกรรม วิทยาลัยเทคนิคระยอง ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568จำนวน 21 คน โดยได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น (Pre-experimental Research) แบบกลุ่มเดียวทดสอบก่อนและหลังเรียน (One-Group Pretest-Posttest Design) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐาน เรื่อง การออกแบบและเขียนแบบบ้านพักอาศัยชั้นเดียว พื้นที่ไม่เกิน 150 ตารางเมตร 2) แบบทดสอบวัดทักษะการออกแบบและเขียนแบบ ซึ่งเป็นแบบทดสอบภาคปฏิบัติ และ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (Mean) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มตัวอย่างไม่เป็นอิสระต่อกัน (t-test for dependent samples) ผลการวิจัยคาดว่าจะพบว่า 1) ทักษะการออกแบบและเขียนแบบบ้านพักอาศัยชั้นเดียวของนักเรียนหลังได้รับการจัดการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐานสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และ 2) ความพึงพอใจของนักเรียนต่อการจัดการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐานโดยรวมอยู่ในระดับมาก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการเรียนรู้ผ่านโครงงานสามารถพัฒนาทักษะวิชาชีพที่จำเป็นสำหรับนักศึกษาสถาปัตยกรรมได้อย่างมีประสิทธิภาพ คำสำคัญ: การจัดการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐาน, ทักษะการออกแบบและเขียนแบบ, สถาปัตยกรรม, ประกาศนียบัตรวิชาชีพ